Zihnimin Kıyısında

Zihnimin Kıyısında

​Bir sabah uyandığında dünya,

Sanki yeni kurulmuş bir düzen gibi;

Ne dün kalmış geride, ne yarın kaygısı,

Sadece avuçlarında taşıdığın o anın sesi.

​Hayat, karmaşık bir yumak değil,

Belki sadece bir kahvenin tütüşü,

Belki bir çocuğun okul yolunda,

Ayakkabısının tozunda saklı bir gülüşü.

​Yürüdüğün yollar Zonguldak kıyısında,

Dalgalar vurur içindeki huzura.

İnsan, geçip giden mevsimlerin şahidi,

Biraz ağaç, biraz deniz, biraz hece.

​Kimseye borçlu değil ruhun bu yolu,

Kendi sesinle yankılanır ormanlar.

Yazarken kalemine o içten cümleleri,

Sanki zaman durur, dinlenir anlar.

​Bazen bir ilk okul defterinde,

Bir harfi öğrenmenin coşkusu gizli.

Bazen Orhan Veli'nin bir dizesinde,

İstanbul'u dinlemek kadar sessiz ve gizli.

​Sadelik, en büyük zenginlik dediler,

Fazlalıkları attıkça hafifledi omuzlar.

Aynada kendine baktığında gördüğün,

Tüm hatalarıyla, tüm doğrularıyla insan.

​Yol uzun, mevsimler değişir elbet,

Ama sen, o kıyıda kalmayı bil.

Kimseye ait olmadan, özgürce,

Kendi masalını, kendi yüreğinle diz.

​Güneşin doğuşu da senin, batışı da,

Kendi içindeki o sönmeyen ışığınla.

Ne bir başkasına muhtaç, ne eksik,

Hayat, tam da olduğun bu yerde,

Tam da bu anın derinliğinde güzel.