Yüreğin Nasıl Değdi Yüreğime?
Yara izlerimi takip ederek mi ulaştın kalbime,
yoksa aynı kırgınlıkların aşinalığı mı buluşturdu bizi?
Ninnisiz uyuduğumuz geceler çökerken üstümüze,
birbirimizden haberdar olsaydık,
yaralarımız yine bu kadar işler miydi geleceğimize?
Sevilmeye aç ruhlarımız mı bağladı bizi,
yoksa umursanmaya değer birini bulmanın coşkusu mu?
Biz sevmeyi bilmezken,
ruh nasıl öğrendi sevmeyi bir ibadet gibi?
Güvensizliğimizi nasıl bıraktık geride;
en mahrem sırlarımızı,
birbirimize çırılçıplak sunarken…
Aşk…
Nasıl bir hastalıktır ki
yılların ördüğü duvarları yıkan?
Nasıl bir şifadır ki,
ten tene değince
içimizde kanayan yaraları saran?
Nasıl bir dehşettir ki,
sevdiğinin bir tel saçına zarar gelse,
insana dünyayı yaktıran?
Ey sevgili…
Söyle,
yüreğin nasıl değdi yüreğime?
Yorumlar 2
Çok teşekkür ederim. Sağ ol, var ol, dağ ol.
Ruh nasıl öğrendi sevmeyi bir ibadet gibi?'... İşte o dize, şiirin kalbi olmuş. İnsan bazen sevdiğinin kalbine sığınmayı, o kalpte dinlenmeyi en saf ibadet sayıyor. Kırgınlıkların aşinalığıyla başlayan o yolculuk, birbirinin yarasını saran bir şifaya dönüşmüş. Kalemin, yaşanan o büyük teslimiyetin hakkını vermiş. Yara izlerimi takip ederek mi ulaştın kalbime?'... Bu soru, bir insanın birine ulaşabileceği en dürüst yol haritası sanki. Birbirimizin yarasını tanımak, aslında birbirimizin hikayesini baştan yazmak demek. Yaralarımızdan tanışıp, şifamızda buluştuğumuz o o anları ne kadar da yalın ve içten anlatmışsın. Aşkın hem 'hastalık' hem 'şifa' oluşundaki o bıçak sırtı dengesini ne güzel kurmuşsun. Yılların ördüğü duvarların, tenin değdiği o ilk anla yıkılması... İnsanın dünyayı yakmaya göze alacak kadar sevmesi, aslında kendi içindeki enkazı o kişiyle yeniden inşa etmesidir. Çok cesur ve çok içten bir sesleniş. Kırgınlıkların aşinalığından doğan bir şifa metni olmuş. 'Yaralarımızdan tanışmak', belki de birbirimizi gerçekten görmenin tek yolu. Yüreğine, kalemine sağlık; her dizesi başka bir boşluğa merhem. Yüreğine sağlık hocam. Kalemin daim mürekkebin bol olsun 🍀👏💫
Bazı insanlar yazıyı okumuyor; içine girip bir sandalye çekiyor. Sen de satırların arasına oturmuşsun kalemdaşım. Belki de insan birbirini kusursuz yerlerinden değil, kırılmış yerlerinden tanıyor. Güzel yüreğine ve bu kıymetli yorumuna teşekkür ederim. Kalemimiz yorulsa da cümlelerimizin yolu eksik kalmasın.
Yorum Yaz
Yorumunuz onaylandıktan sonra yayınlanacaktır.
