YORGUN GECE

YORGUN GECE

Bir Eylül gölgesi çöktü yine pencereme

Sordukça sustu gece, sığmadı hiçbir yere

Söyle…hangi rüzgar savurdu bizi böyle ?

Güzün biraz mevsimi kaldı sanki geride

Saçlarından toplanacak yıldızlar var.

Yürüdüğüm yollar karanlık

Yönüm hep sana

Gözlerin gökyüzü, sığındım gülüşüne ait o limana

Uzanıp dokunmak istedim o uzak düşlere

Rüzgar fısıldıyor hala o eski dillerde

Sen ey içimde sönmeyen gönül yarası

Karanlığın ortasında kalbimin diğer yarısı

Sen gülüşleri kiraz mevsimim,

Geceyi ikiye bölen o sızının ilacı

Artık ne sitem var dilimde

Ne de tek bir hece

Sadece adını ezberliyor bu yorgun gece

Senden kalan derin sessizliği giyindim üzerime

Susmayı öğrendim sana benzeyen her gülüşle..

-Seçil Altınsoy--