Sitem

Başımı koysam bir ağaç gölgesine,
Dünyanın gürültüsü uzakta kalsa.
Kulak versem kalbimin sessiz sesine,
İçimdeki bu bitmez sitem azalsa.

İnsanlar geçiyor hep uzak, yabancı;
Her yüzde gizli bir yalanın gölgesi...
Yüreğimde duran bu dinmez ince acı,
Sanki bir mahkûmun son nefesi.

Ne bir dost eli var ne sıcak bir selam,
Duvarlar üstüme yıkılır her gece.
Dökülmez içimden tek bir kelam;
Kaderim kör bir kuyu, gizli bilmece.

Varsın geçsin günler böyle çaresiz,
Dağlara haykırsam, duyulmaz sesim.
Bu yalan dünyada kaldım yapayalnız;
Bitecek bir gün bu yorgun nefesim.