YOKLUĞUN

YOKLUĞUN

Bağımlı bir ruhun yoksunluk sancısıdır yokluğun

Evini kaybetmiş insanların yollar araması

Kimsesiz çocukların sığınak bulamaması

Solmuş yaprakların çiçek açmasını beklemek gibi

Tükenmiş hayatın çaresizliğine

Buz tutan gecelerin bitmez sessizliğine

Yalnızlık ortasındaki keskin çığlığa

Ve bir gün ,her şeyin düzeleceği masalına inanmaktır yokluğun

Ne zaman kendime dönsem

Sana çıkan yollar buldum

Baharı kaybetmiş bir ağaç sabrı vardı içimde

Her yaprak döküşümde biraz daha sana tutuldum

Gözlerin hayatımın imzası gibiydi

Ama kalbin , başka mevsimlerin rüzgarını seçti

Haziran Temmuz’a ne kadar yakınsa

Temmuz Haziran’a o kadar uzak şimdi

İşte öyle bir meseleydi bizimkisi..

---SEÇİL ALTINSOY--