Yokluğumun Adı

Bir akşam çekildim sesinden,
Şehrin bütün lambaları aynı anda üşüdü sanki.
Kaldırımlar, adımı ezberlemişti;
Sen, susmayı seçtin.

Bir kuş göçünü yarım bıraktı göğümde,
Yağmur, pencerene kadar geldi de içeri girmedi.
İnsan bazen bir insanı değil,
O insanda bıraktığı kendini kaybedermiş.

Ben gidişimi kimseye anlatmadım.
Rüzgâr bilir, bir de ardımda kalan gölgem.
Varlığımın anlamı olmadığı yerde durmadım;
Sessizce çıktım ömründen.

Bir gün aynı sokağa yeniden düşerse yolun,
Eksik olan taşı değil, evi arayacaksın.
Anlayacaksın;
Bazı yokluklar geçmez…İnsan, en çok geç kaldığı sevgiyi taşır içinde.