YEŞİL GÖZLERİM

Yeşil Gözlerim

​Kendi içimde bir orman saklıyorum,

Güneşten kaçan, gölgesini kendine siper eden.

Bu derinliğin içinde kaybolur tüm yollar,

Sadece yeşil gözlerim kalır,

Zamana karşı duran, eski bir fotoğraf gibi.

​Kimse dokunmasın bu sessizliğe,

Kimse anlamasın bu rengin hüznünü.

Bir eylül akşamı gibi dökülürken bakışlarım,

Yeşil gözlerim, dünyayı kendi rengine boyar.

Ne bir kurgu, ne bir yapay ışık,

Sadece toprağın kokusu, yağmurun telaşı,

İşte bu, benim kendi gerçekliğim.

​Bakışlarımın değdiği her yer biraz daha huzur,

Biraz daha kendime dönen bir yolculuk.

Kaç mevsim geçti bu bakışların altından,

Kaç hikaye birikti, kaç sırlar gömüldü,

Ama yeşil gözlerim hep aynı şaşkınlıkla,

Hala hayatı ilk kez görüyormuş gibi bakıyor.

​Bu renk, bu derinlik, bu suskun duruş,

Yapay bir şiirin değil, yaşayan bir ruhun yansıması.

İçimdeki çocuk hala o bahçede koşarken,

Yeşil gözlerim ayna olur tüm güzelliklere,

İçten, sahici dünyamda.... 👁