Yarına Açılan Kör Pencere

Yarına Açılan Kör Pencere

​Elin ayağım değil, zihnimin tam ortasında bir düğüm.

Zamanın ilerleyişini,

Sadece bir takvim yaprağı değil,

Bitmek bilmeyen bir merakla izliyorum.

​Henüz yaşanmamış günlerin ağırlığı,

Omuzlarımda bir yük gibi değil,

Çözülmeyi bekleyen, karmaşık bir bilmece gibi duruyor.

Her şey, tam şimdi, tam burada;

Ama yarına uzanan o yolda,

Göz gözü görmeyen bir sis çökmüş sanki.

​Korkuyla karışık bir umut bu;

Eski alışkanlıklarımı,

Kendi kurduğum düzeni,

Bilinmezliğin soğuk rüzgârına bırakmak zor gelmiyor değil.

​Ama biliyorum;

Yarın, benim henüz dokunmadığım,

Henüz rengini vermediğim,

Sadece kendi adımlarımla şekillendireceğim bir boşluk.

​Karanlık mı, aydınlık mı değil derdim;

Benim derdim, o meçhulün içinde,

Kaybetmeden kendi sesimi,

Yine kendim olarak kalabilmek.