Yarım Kalan Gece

Gökyüzü sustu bu gece,

Bir yarım ay kaldı geriye.

Ne karanlık tamamen kazandı,

Ne de ışık bütünüyle erişti yüreğime.

Sessizlik, yıldızlardan daha derindi.

Rüzgâr, söyleyemediğim cümleleri taşıdı.

Ay ise uzaktan baktı bana;

Sanki yıllardır tanıyormuş gibi.

Her fotoğraf, aynı gecenin

Farklı bir nefesi oldu.

Değişen yalnızca zaman değildi,

İçimde büyüyen özlemdi.

İnsan bazen gökyüzüne bakar,

Kendini arar bir yarım ayın içinde.

Eksik olan ay değildir aslında;

Tamamlanmayı bekleyen kalptir.

Kimi ayrılıklar gece kadar sessiz,

Kimi umutlar ay kadar inatçıdır.

Ve ben öğrendim ki;

En karanlık gökyüzünde bile

Bir parça ışık,

İnsana yeniden başlamayı fısıldar.

Belki bir gün

Bu yarım kalan gece biter.

Ay tamamlanır,

Gökyüzü yeniden gülümser.

Ama o zamana kadar

Her baktığım gecede

Seni değil,

Bana umut veren o yarım ayı hatırlayacağım.