YAĞMUR VE BEN

YAĞMUR VE BEN

Bugün yürümek için dışarı çıktım 

Önce aldırmadım minik damlalara

Bir kenara çekilecektim, 

Sonra yol verdim başımda duran bulutlara.

Eteğim iyice ağırlaştı 

Adımlarım da yavaşladı, 

Gelip geçen arabalardan kaçmadım, 

İliklerime kadar olmasa da, 

Kemiklerime kadar ıslandım. 

Hatta kaldırımda suya atladım, 

İçimdeki çocukluğu hortlattım. 

Gökyüzü ağladı, Ben ıslandım. 

Düşündüm, delik çatıları, 

Yırtık ayakkabıları, 

Yağmurun hırçın yüzü ile karşılaşanları.

Rahmetti, bereketli ve de çamur,

 Varlığın özündeki hamur,

Biraz Toprak, biraz da su değil miydi?

Hacer özkara