Vurgun Yemiş Gönül Dalgıcı

Vurgun Yemiş Gönül Dalgıcı
Vurgun yemiş bir gönül dalgıcıyım;
aşk deryasına her dalışımda
nefesim senden yana kesildi.
Gözün gözlerime değdiği an
dünya sustu,
zaman secdeye vardı sanki.
Kader, yalancı yokuşlarla
çok kez imtihan etti beni.
Hakikat diye uzandığım nice yüz
bir gölge olup dağıldı.
Bu çağda
gerçek çiçeklerin yerini
yapay kokular aldı.
Gösteriş büyüdü,
his eksildi.
Ben hep aslı arayan oldum.
Ruhumdan kopan parçayı
şehir şehir, yüz yüz aradım da
bir sana karşı
çaresiz kaldım.
Meğer insan
en çok benzediği yaraya yenilirmiş.
Bir gülüş,
ölümü güzel gösterebilir mi?
Sen güldüğünde
ölmek bile vuslat gibi geliyor bana.
Ben her gün ölmeye razı olanım;
sesinin hayranı,
teninin müptelası,
bakışının esiri…
Kesilecek bir damar varsa
bırak bende açılsın.
Akan ne varsa
özüm diye sana dökülsün.
Çünkü ben
kalbini kanıyla yazan bir şairim.
Şimdi ya gel…
Bana kader ol.
Ya da kirpiğini sabır gibi işle,
gönlünü gönlüme
sofra eyle.
Ve otur karşıma;
ikimizden başka herkes gitsin.
Bir sen kal,
bir ben,
bir de aşkın sahibine çıkan yol…
                                                               ADA TOK