U/YANIŞ

U/YANIŞ

İnsan hayatında bazı anlar vardır,
Takvimde sıradan bir gün gibi görünür ama insanın iç dünyasında bir çağ kapanır, 
Başka bir çağ başlar.
Benim uyanışım da böyle başladı..

Bir gün aynaya baktığımda yorgun olanın bedenim değil, 
Ruhum olduğunu fark ettim. Yıllarca herkese yetişmeye çalışırken kendime geç kalmıştım.
Kalabalıkların içinde görünürken, 
İçimde yavaş yavaş kayboluyordum.
Herkese umut dağıtırken kendi içimde karanlık bir odaya dönüşüyordum sanki..

Hayat bazen insanı sessizce tüketiyor.
Bir sabah işe giderken,
Bir akşam eve dönerken,
Bir dost meclisinde gülümserken bile insanın içi yavaş yavaş yorulabiliyor.
Kimse anlamıyor bunu..
Çünkü bazı insanlar acıyı 
Bağırarak değil susarak yaşar..

Ben de öyle yaptım.
Sustum....

Omuzlarıma yaşımın üstünde sorumluluklar yükledim.
Kırıldım ama belli etmedim. 
Yoruldum ama dinlenemedim. 
İnsanların yükünü taşırken kendi içimde eksildiğimi fark edemedim uzun süre.
Bazı geceler vardı,
Kalabalık bir şehrin ortasında, 
Küçücük bir sessizliğin içinde kaybolmuş gibi hissederdim kendimi..

Sonra hayat bana küçük kırılmalar gönderdi.
Kimi bir vedaydı,
Kimi yarım kalan bir cümle...
Kimi de insanın içini acıtan bir yalnızlıktı.
İlk başta hepsini kayıp sandım. Oysa insan bazen kaybederek görüyormuş hakikati..

Bir gün anladım ki,
İnsan en çok kendine yabancılaşınca yoruluyor.
Aynı gökyüzüne bakıp hiçbir şey hissetmemekmiş asıl tükenmek. Aynı aynaya bakıp kendi gözlerinin içindeki çocuğu görememekmiş..

İşte benim uyanışım tam da burada başladı...

Bir çocuğun masum gülüşünde, Annemin duasında,
Gece içilen bir çayın buğusunda, 
Gökyüzünden geçen bir kuşta yeniden hayatı hissetmeye başladım.
Küçük şeylerin aslında insan ruhunu ayakta tuttuğunu fark ettim...

Ve şunu öğrendim,
İnsan bazen yeniden doğmak için
Büyük mucizeler yaşamıyor. Bazen sadece durup kendi yaralarına bakması gerekiyor.
Çünkü kabul edilmeyen her acı, 
İnsanın içinde karanlık bir gölge gibi büyüyor...

Bugün geriye dönüp baktığımda anlıyorum ki,
İnsanın en büyük yolculuğu dünyaya değil,
Kendi içine yaptığı yolculuktur..

Ve insan kendini tanımaya başladığında, hayat ilk kez gerçekten başlamış oluyor.

Belki hâlâ eksiklerim var.
Belki hâlâ içimde kırık yerler taşıyorum.
Ama artık biliyorum,
Kırılan yerden ışık sızıyor insana..

Ve insan en karanlık gecesinden geçmeden kendi sabahına uyanamıyor...

Metin CEYLAN.