Tutkulu pespaye

Tutkulu Pespaye:

Sınırlar çizdim kendime,

Duvarlarını kalbimin parçalarından ördüm.

Kurban için bileylenmiş keskin bıçaklar gibiydim,

Kendime zarardım, sana fiyakalı bir ganimet.

Kalbimin bahçesine mayın döşemişlerdi oysa,

Ben yine de o paslı tel örgülere senin için yediveren güller ektim.

Güller açtı, ellerim kanadı, sen görmedin.

Vatan toprağı kadar kutsal olamadım ki,

Kendimi kanımın son damlasına kadar savunayım.

Sırf senin o dökük krallığında bir sığınmacı olmak için,

Kendi bayrağımı kendi ellerimle indirdim.

“Sınır” dedim…

Nafile.

Had bilmeyenlerin ayak izleri doldu avluma.

Sen ve senin o püsküllü yalanların,

Ardına bakmadan kaçan o suçlular gibi,

İçimden geçip gittiniz.

Üstüme tam oturdu o tutkulu pespaye;

Ben senin o ucuz sahnende büyük bir aşk oynamışım,

Sen o role hiç yakışmamışsın.

Ama bu gece, o talan edilmiş avlunun ortasında,

İlahi adaletin kapısında nöbet tutan sabrımı,

Vakti dolmuş bir bekçi gibi emekliye ayırdım.

Anladım ki; ben bir vatanı savunur gibi seni savunurken,

Aslında sadece kendi içimdeki o devasa saplantıyı kutsamışım🦋🌿