Süveyda

Bir sokağın göğsüne bıraktım adını.
Gece taşıdı; kimse duymadı.
Aynalarda yüzüm değil,
yorgun bir neden kaldı.

İçime çöken bu şehirde
kendi gölgeme bile geç kaldım.

Süveyda…
Kalbin en karanlık odasıymış insanın.
Ben kapıyı açık bıraktım diye
rüzgâr sandım acıyı.

Annemin sustuğu dualar vardı.
Babamın cebinde eski bir yenilgi.
Ben ikisinin ortasında,
kırık bir devlet gibi büyüdüm.

Yüzümde gece izi,
sesimde pas…
Kimse fark etmedi;
insan bazen yaşarken de enkaz.

Bir çocuğun içinden geçtim bu gece.
Ayakkabılarım çamur değil, hatıraydı.
Sokak lambaları bile eğdi başını
adını anınca.

Süveyda…
İçimde uyumayan kara su.
Ne kadar kaçsam da
yüzüm sende boğulur.

Süveyda…
Geceyi omzuma kim koydu?
Ben kendimi kaybettim;
sen beni bulur musun?

Cam kırıkları gibi konuşuyor artık herkes.
Kimse kimsenin yarasına değmiyor.
Sevgi dedikleri şey,
bir bildirim sesi kadar sürüyor.

Ben hâlâ eski usul yıkılıyorum:
sessiz, ağır, erkek gibi.
Çünkü bazı acılar bağırmaz;
sadece insanın omurgasını değiştirir.

Bir fotoğrafın arkasına sakladım ömrümü.
Kim baktıysa
kendini gördü.

Ve bir gece,
Tanrı sustuğunda anladım:

İnsan en çok
kendi içine gömülüyormuş.

Süveyda…
İçimde büyüyen dipsiz kuyu.
Ben herkesi affettim,
kendim hariç.

Süveyda…
Bu şehir beni çok erken gömdü.
Ben hâlâ yürüyorum;
kimse ölmediğimi bilmiyor.

Bu gece aynaya baktım.

Yüzüm yoktu artık.

Babamın gençliği,
benim yorgunluğumla bakıyordu bana.