Sürgün Ülkenin Gece Kuşları

Kuşlar uçtu sarnıçların üzerinden, batı yıkıldı,
Gözlerinde bir Kudüs yalnızlığı taşıyan kadın.
Gidişinle gökyüzünün bütün lambaları patladı,
Bir medeniyet çöktü, altında kaldı adın.

Zamanı ikiye böldü saçlarının siyahı,
Doğu’nun en yetim çocukları ağladı arkandan.
Biz ki gül yetiştirirdik sürgün topraklarında,
Şimdi bir harabe devraldık o büyük sevdadan.

İlmek ilmek örülen bir sabır vardır içimde,
Kaderin üstünde bir kader olduğunu bilirim.
Sen istesen de istemesen de ey sevgili,
Ben bu göksel daveti kalbime mühürlerim.