Sır
Şehirler bilmez seni nasıl sevdiğimi,
Taşın hafızası kör,
Asfaltın kalbi dilsizdir.
Kâinatın sevgilisi
Ali'ye bir sır emanet etmişti de,
Sırrı taşıyamayıp
Karanlık kör susuz kuyuya anlatmıştı.
Kuyu o an kelâm aynası oldu.
Sır kuyuya değdi, su doldu,
Dile geldi bendini aştı,
Can fırtınası çorak topraklarda koptu.
Rüzgarın nefesine düştü elif
Sızladı sazlar yetişti kamışlar.
Çobanda ney, neyde ses oldu.
Sürüye karıştı sır,
Sen bende sır,
Sır bende aşk...
Zafer Arduçoğlu
Yorumlar 5
Yorum Yaz
Yorumunuz onaylandıktan sonra yayınlanacaktır.
