ŞİİR HANIM

Sen bana hep “Şiir Hanım” derdin,

ben o iki kelimede

bir ömrün sığmadığı sevgiyi duyardım.

Adımı söylemezdin de sanki,

kalbimin en kuytu yerinden çağırırdın beni.

Biz birbirimizi

bir tesadüf kadar ansızın,

bir kader kadar derinden sevdik.

Ne sen eksiktin bende,

ne ben yarımdım sende;

yalnızca hayat,

bize yan yana gelmeyi çok gördü.

Aramıza örülen duvarlar

taştan değildi oysa…

Mecburiyetlerden örülmüştü,

suskunluklarla yükselmiş,

olmazlarla harçlanmıştı.

İkimiz de ellerimizi uzattık,

ama yıkmaya kıyamadık

bizi birbirimizden ayıran o duvarları.

Sen kendi kıyında kaldın,

ben kendi yalnızlığımda.

Aynı göğün altında

iki ayrı gurbet olduk birbirimize.

Birbirimizi düşünerek uyuduk belki,

ama birbirimize sarılarak

hiç uyanamadık.

Bazen bir şarkıda buldum seni,

bazen gecenin en tenha saatinde…

Adını anmadan sevdim,

yokluğunu incitmeden özledim.

Sen de beni

kimselere söylemeden sakladın belki;

bir dua gibi,

bir günah kadar gizli,

bir ömür kadar gerçek.

Sonra kader dedik…

Çünkü insan bazen

yenemediği her şeye kader adını veriyor.

Oysa ikimiz de biliyorduk;

mesele sevmemek değildi,

mesele sevdiğimiz halde

birbirimize gelememekti.

Şimdi sen uzak bir ihtimalsin,

ben yarım kalmış bir cümle…

Ve aşkımız,

hiç yaşanmamış gibi susuyor

iki kalbin arasında.

Belki bir gün

aynı rüzgâr dokunur yüzlerimize,

aynı akşam düşer pencerelerimize.

Sen beni hatırlarsın bir an,

ben seni…

Ve ikimiz de biliriz sessizce:

Bazı vedalar bitmez,

sadece ömür boyunca susar.

Çünkü bazı aşklar kavuşmak için değil,

ömür boyu içte taşınmak için yazılır.

Biz de öyle olduk sevgilim;

birbirini delice seven,

ama birbirine varamayan

iki meftun…

Ve ben hâlâ

senin söylediğin o iki kelimede yaşıyorum:

Şiir Hanım…