Şiir

Güneş de yoruldu dönüp durmaktan,

Ay ise ışıl ışıldı, parladı karanlıkta.

Saatler acımadı, aktı acımasızca;

Bir sen, bir sen yoktun bu canda.

Güneşe kızmam ki ısıtmıyor diye,

Ayın suçu ne, gözlerin yok gözümde?

Saatler akmış bana ne, sen dönmeyince;

Kızgınlığım kendime, gönülden sevince...

Dökmek istedim içimi belki birisine,

Anlar mı ki beni, ya gerçek sevmediyse?

Özür dilerim benliğim, seni üzdüm ise;

Sözlerim, gönülden seven herkese.

Bilinmezmiş yaşam, herkesi ben gibi görünce;

Anladım acı da olsa gücünü sevginin.

Anlamsız gelir kalbe düşmeden bedendeki tepkim,

Mantık ile kalbinin savaşıydı aslında gözyaşım...

Sözlerim kalpten sevenlere gelsin