Sevgi Evi'ne Gidiş

Bir kapının önünde kalbim çocuk gibi attı.

İçeri girdiğimde zaman durdu sanki. Küçük bir el avucuma değdiğinde Dünya yer değiştirdi. O an anladım; Bazı bağlar kanla değil, kaderle yazılır. Ben o gün sadece bir çocuğu almadım, Hayatımın eksik parçasını buldum. Yollar, yıllar, gözyaşları... Hepsi o ana varmak içindi meğer. Bir sarılışta bütün mesafeler eridi, Kalbim ilk kez bu kadar evde hissetti. Insan bazen uzun süre yürür, Sırf bir gün "Artık tamamım." diyebilmek için. Ben o gün sustum, Çünkü mutluluğun sesi yoktur, sadece hissi vardır.

Ve o his, içimde sessizce büyüyen bir yuva oldu.

Bir bakışla çoğaldım, bir dokunuşla tamamlandım.

O günden sonra yalnızlık değil, umut yürüdü benimle.

Geçmişin kırık parçaları yavaşça yerini buldu,

Eksik sandığım her şey anlamını o an kazandı.

Bir kalp, başka bir kalbe değdiğinde dünya değişirmiş,

Bunu ilk kez bu kadar derinden hissettim.

Artık yolum aynı olsa da ben aynı değildim,

Çünkü kalbimde taşıdığım şey bir hikâyeden fazlasıydı.

Bir çocuğun gülüşünde kendimi yeniden buldum,

Ve anladım… bazı başlangıçlar, en derin yaraların içinden doğar. Halise Aydoğdu