Sessizliğimde Beni Buldum

Sessizliğimde beni buldum…

Kendime ezberlettiğim hissiyat hassasiyetini

ve kısık sesli dizeleri

okuyorum şimdi.

Bir boşluk değil içimdeki sessizlik;

aksine

anlamın en saf hâli.

Ne kadar çok kelime yutmuşum meğer…

ne çok incinmeyi

susarak büyütmüşüm.

Yalnızlığımı kırılmış bir bardak gibi değil,

bir kutsal emanet gibi taşıdım.

Her susuşumda

bir parçam daha arındı dünyadan.

Kalbimi yoranlara değil,

anlamayı deneyenlere açık tuttum.

Ve kimseye anlatamadığım o ince yanımı,

kendime anlatmayı öğrendim.

Belki çok kişi geçti hayatımdan,

ama çok azı

sessizliğime eğilip

beni orada bulabildi.

Şimdi her satırda

kendimle yeniden karşılaşıyorum

bir zamanlar sustuklarımı,

şimdi şiir gibi okuyorum içimden…

Ve fark ediyorum ki

En gür ses,

bazen en kısık olandır.

Ve en büyük buluş,

kalabalıklarda değil,

kendi sessizliğinde saklıdır...