SEN EVİMSİN

SEN EVİMSİN

bölünen yüzündeyken akşamların

uzaktım aynalardan, aynalar ki tanımayan beni

gizle beni, viraneyim

en çok bugünmüş sevgine muhtaçlığım

sokağın neresinde kalır evin ?

yurtsuzluğuma çaresin, tam da burasında anın

aklıma gelişin

ortasındayım izbe sokağın, unutulmuşluğunda

ki bu sokaklardır hep yadırgar beni

yalnızlığımla geliyorum ey sevgili

al içeri, almazsan

unutup giderim. geldiğim ve gittiğim her yeri

ev istiyorum

gök kapanmayan üstünde

azıcık yağmurlu

biraz kış soğuğu

ve baharlar çiçekler uyanan yüzümüzde…

 ev istiyorum

ruhuna bakan bütün pencereleri…

       Erkan Eren

“ SESSİZ ÇIĞLIK “ kitabımdan bir eser.