SEN, BEN, HAYAT

SEN, BEN, HAYAT

seni bilmeyen, yok

akşamında siyah sükut, beyazın rüyalardan

ay şahitken, yıldızlar sınanırken

çoğalıp yürümekten

geleniz geçmişten bugüne kaybolup bir görünerek

göğsünde iz düşürülen zamanın

hatırladıkça kendini

uzanırdık çığlıkların en uçsuz zirvelerine

yalnız bize gülendi göğün kuşları

ve sızardık sevinçlere

açılıp genişleyen hesapsız bağrında

soluksuz anlara her seferinde yenik düşmekten

alamayarak kendini

dalgınlığında kırgın bakışlarımın

özleyen hep seni, çağırınca gelmeyen sesime

diyebilmenin ağrısı

hatırlamaktan mı hep bu koygun yalnızlık

sevmekten mi yoksa seni

yok galiba kimse de böylesi hayat

bakınca duvardaki resmine bir kez daha yıkılmanın

rüyayı ayırmalı gerçeğinden

kelimeler yitirileni susturan kalpsiz günah

çizgisinde

ve karanlık sebeplerin ayrılığında

hükmünü bulamayan ayrıntıların bekleyen kanı

kıymetinde

çılgın viraneliğimiz

soyunurken kendi ayrıcalığından

ört acılarına beni

ki bunun düş olmadığını göstersin aydınlığın

belki hiç yaşamadık biz beraber seninle

hayat mıydı en gerçek yalanımız…

      Erkan Eren

“SESSİZ ÇIĞLIK” kitabımdan bir eser.