SANIRIM BENİ KAYBETTİN

Şimdi tam sınırdayım. 

Bir adım ya haykırış, ya da yok oluş.

İçimde kırılan sadece kalbim değil,

inandığım her şeyin sesi çatladı zamanla. 

Senin dudaklarından dökülen o sahte “seviyorum”lar

İnandırıcı gelmiyor artık bana 

Yapmacık hallerini izlemek acı verse de 

Belli etmemek için verdiğim çabayı bir bilsen 

Birde içimde yaşadığım acımı bir görebilsen

Yaptıklarından utanır mıydın bilmiyorum. 

ruhumda birer çürük iz bıraktın 

Ben seni büyütürken,

sen beni küçültmüşsün meğer.

Gözlerimde eşi benzeri olmayan adamdın 

oysa kirli bir yalanın gölgesiymişsin.

Bedenim ağır şimdi,

taşıyamıyorum içimdeki bu ihaneti.

Ruhum suskun. 

çünkü bağırsa bile duymayacak birine alışmış.

Ama bil. 

ben kırıldığım yerden güç alırım.

Ben susarsam bu bir yenilgi değil,

bir vedanın en asil halidir.

Ve eğer konuşursam, 

kelimelerim merhamet taşımaz.

Çünkü ben seni severken gerçektim,

sen beni severken sadece rol yapıyordun. 

Şimdi önümde iki yol var. 

Ya yüzüne çarpacağım tüm gerçekleri,

ya da seni hiç var olmamış gibi bırakacağım

kendi karanlığında.

Ama hangisini seçersem seçeyim. 

şunu unutma. 

Ben kaybetmedim.

Sen, seni gerçekten seven birini kaybettin.

Işılay kızılgöz