Sabrın Adı Sensin

Sen kaçtıkça bana geliyorsun;
Geceyi usulca terk edip
Şafağın koynuna yürüyen ay gibi…
Uzaklaştığını sandığın her adım,
Beni biraz daha sana yaklaştırıyor.

Ben seni görmeden de sevdim.
Çünkü bazı yüzler gözlerle değil,
Kalbin en derin sezgisiyle tanınır.
Adını rüzgâr söylemeden önce
Yüreğim ezberledi seni.

Sen, sırlarını sessizliğe emanet etmiş bir kadınsın.
Yaralarını gülüşünün ardına saklayan,
Kırılmış dallarını çiçek sanacak kadar ince…
Sevmeyi bilen,
Ama sevilmenin mucizesine inancını yitirmiş bir kalpsin.

Kabuğuna çekilmiş bir inci gibisin;
Denizin en derin yerinde
Kendini karanlıkla koruyan…
Oysa hiçbir inci,
Sonsuza kadar kabuğunda kalmaz.

Ben ise beklemeyi,
Sevmenin en zarif hâli bilirim.
Kapını çalmam ısrarla,
Duvarlarını yıkmaya kalkmam.
Çünkü güven,
Bir kalbe zorla girmez;
Sessizce yanında kalır.

Zamanı,
Kaynağından doğup taşlara dokuna dokuna
Yolunu bulan bir su gibi seyrediyorum.
Her damla,
Sana biraz daha yaklaştırıyor beni.
Acele etmiyorum;
Çünkü hakiki kavuşmaların vakti vardır.

Bir gün yorulacak korkuların.
Omuzlarından düşecek geçmişin ağır gölgeleri.
Ve sen, ilk defa korkmadan bakacaksın bir çift göze.

İşte o an anlayacaksın;
Ben sana bir aşk değil,
Sığınabileceğin bir huzur oldum.

Ve ben…
Seni görmeden sevdiğim gibi,
Ellerin ellerime değdiğinde de
Aynı sadakatle seveceğim.

Çünkü bazı aşklar,
Birbirini bulmak için koşmaz.
Biri sabır olur,
Diğeri cesaret…
Sonra kader,
İkisini aynı kalbin duasında buluşturur.