Rozerya — Tanıklık

Dünyanın sessizliği çöktü omuzlarıma,
Filistin ufkunda titrer bir bebek nefesi.
Karışır rüzgârda kaybolan çocuklara,
Yaralı topraklardan gelir yankının sesi.

​Saklama Rozerya, saklama sakın,
Bembeyaz mendile sinen o kanı.
Görmek isterim ellere bulaşan gerçeği,
Her damla ki geceye uyanan bir tanık gibi.

​Soruyorum sana, kaçıncı gömülen bu gelecek?
Kaç kuyu daha Yusuf’un sesini gizleyecek?
Ve biz, hangi kapının eşiğinde
Bırakıp kaçtık o eski cesareti?

​Musa’nın denizi yaran o gür nidası...
Çınlıyor kulağımda şimdi bir anne feryadı.
Firavun’un taştan karanlık yüreği,
Aşarak yüzyılları, gölgemize uzandı.
​İsmail’in boynuna inen o merhamet,
Çekilmiş yeryüzünden, sanki sonsuz bir gurbet...

​Çökmüş şehirlerin dar sokaklarında,
Kendini arayan bir yankıyım şimdi.
Yükselir her adımda bir kaybın tozu,
Kırık bir oyuncağın silik tebessümü,
Açık bir yara gibi sızlatır içimi.

​Duydum, dağların yüzüne kazınmış adları,
Doğarken yitirilmiş nice körpe hayali.

​Gel Rozerya, saklama gölgeni ve gözlerini,
İnsan, gördüğü acıyla yeniden insan olur!
Duyuyor musun sana doğru yürüyen sesimi?
Yıkık sokaklardan ince bir ışık doğur.

​Çok yoruldum bu çağın koyu karanlığından,
Ama hâlâ içimde parlayan inatçı bir çizik.
Biliyorum, hiçbir söz geri alamaz büyüyü,
Fakat adını andıkça o nefes, diri ve dik:
Enkazın altından yükselir o yarım fısıltı,
Der ki: "Devam et!"

​Bağırmıyor o ses, çünkü bağırmak için
Hâlâ yaşamak gerekir bu kör dünyada.
Zamanla pazarlık yapmayan bir kalbin vuruşu bu,
Unutursam susacak, gömülecek feryada.
Ben yürüdükçe insanlaşacak o ses,
Ben sustukça dünya daha bir Firavun!

​Anlıyorum, bu yük ucuz bir umut değil,
Kutsal bir emanettir omuzlarımda.
Taşınmazsa çürüyecek, bırakılsa sönecek;
Bu gece rüzgârla esen o minik nefes,
Kırık oyuncağıyla içimizde büyüyecek.

​Yol uzun, acılar geniş, yürekler yorgun olsa da
Sana yürüyen bu ses karanlığa teslim olmaz.
Çünkü kırılan her şeyin içinden, Rozerya,
Yıkılmayan bir ışık yükselir, asla kaybolmaz.