Rozerya — Sükûtun Eşiğinde

Gecenin kalbine bir sükût işledim;

Adını karanlığın bile bilmediği bir sır gibi.

Kendimi harflerin soğuk zindanına gömdüm;

Ne bir nida kaldı ardımda,

Ne de dönüp bakacak bir iz.

Yalnızca bir "sen"...

Kör gecenin kıblesinde saklı,

Görünmez bir nefes;

Yokluğun kadar yakın,

Varlığın kadar erişilmez.

Ey Rozerya!

Sen geçince zamanın aynaları karardı.

Çünkü bazı yüzler ışıkla görünmez;

Hakikati yalnız karanlık taşır.

Bazı isimler güneşte okunmaz,

Ancak gecenin alnına yazılır.

Gözlerime çöken o esrarî nurda

Secdeye varan ben değildim artık;

Beni benden söküp alan

Adsız bir yokluktu.

Kalbim,

İçi küle dönmüş kadim bir dergâh...

Duvarlarında senin sükûtun dolaşır;

Tesbih taneleri gibi geceyi çatırdatan

İnce bir fısıltıyla.

Her zikrimde bir harf düşer ateşe.

Her harfte ruhumdan bir âlem eksilir.

Ben eksildikçe

İsmin çoğalır içimde.

Bana seni sorma...

Seni tarif etmek,

Kaderin mühürlü defterine dokunmaktır.

Bir sırrın kapalı kapısını zorlamak,

Ateşi avuçlayıp susmaktır.

Bunu yalnız yananlar bilir.

Gözlerin...

Kutsal bir metnin karanlık satırları.

Okuyanı aydınlatmaz;

İçine çeker.

İnsanın kendinden sakladığı gölgeyi

Usulca çıkarır gün yüzüne.

Ben o satırlarda kaybolmuş bir dervişim;

Ateşi ilim bilen,

Yangını huşû sayan,

Sessizliği ibadet gibi yaşayan.

Rozerya...

Varlığın dile gelmemiş en derin sükûtu,

Yokluğun geceyi ürküten kadim bir imtihan.

Her nefesimde ismin dolaşır;

Lakin dilim mühürlüdür.

Çünkü aşk, kelimeye sığdığı an fanileşir;

Sükûtta ise ebediyet bulur.

Şimdi bana

Bir feza kadar uzaksın,

Bir dua kadar yakın.

Rüyalarımın mihrabında duran siluetin,

Her gece ruhumu yoklar.

Beni ateşten örülmüş bir sessizliğe çağırır;

Dönemem artık eski benliğime.

Ey mahrem rüzgârın gülü...

Adını ansam

Âlemin dengesi değişecek sanırım.

Bu yüzden susarım.

Fakat bil ki;

Suskunluğumun karanlığında

Binlerce kez haykırırım seni.

Çünkü seni sevmedim yalnızca...

Seni, sevginin ötesindeki o tarifsiz menzilde buldum.

Adını kalbimin en sessiz yerine emanet ettim.

Varlığımın kül olmuş kıyısında,

Kalan son duamda seni sakladım.

Ve eğer bir gün

Bütün yıldızlar gökten çekilir,

Bütün aynalar karanlığa teslim olur,

Bütün kelimeler dilsiz kalırsa...

Bil ki,

Ben yine seni

Hiç söylenmemiş bir duanın içinde,

Hiç sönmeyecek bir ateş gibi

Sevmeye devam edeceğim.

Çünkü bazı aşklar kavuşmak için değil,

İnsanı kendine döndürmek,

Kalbini hakikatin eşiğinde arındırmak için iner.

Ve sen...

Benim en güzel susuşum olarak

Ebediyete kalacaksın.