Pencerelerimiz…

Görünenin ardına saklanmış o ince sırrı neyle aşikâr edebilirim diye sorarım kendime; bir bakışla mı olur, bir susuşla mı, her şey apaçık ortadayken bile gizli kalmayı başaran o şey hangi kelimenin kuytusunda bekler, hangi çizginin en derin kıvrımında nefes alır bilmem. Muamma gibi hislerdir çözülemeyen; akılla değil çoğu zaman, bir anlık ürpertiyle, içten gelen bir sızıyla açılırlar ve hangi satırı çekip çıkarırsın kalabalığın içinden, hangi çizgiyi koparırsın bütünden de göz önüne kıyarsın, işte orası hep meçhul kalır. Renkler konuşur bazen ama herkes aynı sesi duymaz; desenlerin her noktasında saklıdır bir sır, her gölgede başka bir his ve her göz ayrı bir pencereden alır o mesajı, çünkü bakış ayrıdır. Yürek ise kendi vus’ati nispetinde taliptir hakikate; kimi manayı damla damla içer, kimi taşır ama ağırlığını fark etmez, aynı resme bakar, aynı satırı okuruz belki ama başka başka derinliklerden çıkarız yüzeye. Ben de orada dururum işte, anlam ile sezgi arasında, görünenle hissedilenin eşiğinde; söze dökemediğim yerde susar, sustuğum yerde anlatırım, çünkü her sır ancak hazır olan kalbe görünür…

yaziYORUM✍🏻