Resim ve Masal

🌙 Ateşböceğinin Sessiz Şarkısı

Ormanın en sessiz yerinde, suyun ay ışığını taşıdığı küçük bir gölcük vardı. Geceleri gölün üzerinde ince bir sis dolaşır, çiçeklerin arasından hafif bir toprak kokusu yükselirdi.

Gölün kıyısında, beyaz çan çiçeklerinin arasında yaşlı bir ağustos böceği dinlenirdi. Gün boyunca yaprakların üzerinde sessizce bekler, akşam olduğunda kanatlarını ay ışığına bırakırdı.

Bir gece, ormanın üzerine binlerce küçük ışık yayıldı.

Ateşböcekleri…

Her biri bir yıldız gibi yanıp sönüyor, sonra karanlığın içinde yeniden kayboluyordu. Ağustos böceği onları izlerken kanatlarının üzerinde küçük bir ışığın durduğunu fark etti.

Ateşböceği ona şöyle dedi:

— “Bu gece hiçbir yere yetişmek zorunda değilsin.”

Ağustos böceği gülümsedi.

Çevresindeki çiçekler hafifçe sallanıyor, mantarların arasındaki çimenler rüzgârla fısıldaşıyor, göl ise bütün bu sesleri sessizce içine alıyordu.

O gece ormanda kimse acele etmedi.

Çiçekler biraz daha uzun süre açık kaldı. Su biraz daha yavaş aktı. Ateşböcekleri biraz daha yumuşak parladı.

Ve ağustos böceği, yaprakların üzerinde gözlerini kapatırken şunu düşündü:

“Belki de huzur, hiçbir şeyin değişmesini istemediğin o kısa andır.”

Sabah olduğunda ateşböcekleri kaybolmuştu.

Ama ağustos böceğinin kanatlarında, geceden kalmış küçücük bir altın ışık vardı.

Ve orman, her akşam yeniden sessizleştiğinde, o ışığı hatırladı. 🌿✨