ÖZÜR DİLERİM

Ne mi oldu?

Hep yok sayıldığım,inanılmadığım ve sırtım sıvazlanmadığı için, rahat rahat bir omuzda anlayamadığım için, içimdeki çocuğa sarılamadığım,ona şefkat gösteremediğim için yerimde saydım. Dışarıda gördüğüm ilgiye,sevgiye ve şefkate muhtaç kaldım.Tatlı bir söze,güzel bakan göze inandım.Bunları hep duyacak ve bunları söyleyenler hep yanımda kalacak sandım.

Ne mi oldu?

İnsanlar, şartları değişince çok değer verdiğini söylediği insanları asla bırakmaz sandım.Ben kendi dertlerim olsa bile onlara koşarken,onların da kendi sorunları olduğunda dahi bana koşacaklarını sandım. Ben sevdiklerim için her şeyden  fedakârlık yaparken,onlar da benim için aynısını yapar sandım. Ben onlar fark etmese de omuzlarından yüklerini almaya çalışır, yürüdüğü yollarda kolayca ilerlesin diye destek verirken, ben yorulduğumda da sırtımdaki yükleri alırlar sandım. Ben onların bu zamana kadar nasıl zorluklarla, ne mücadelelerle,neleri feda ederek geldiklerini,neler hissettiklerini ve ne duygular taşıdıklarını görebilirken,onlar da benim neler verdiğimi,neler kaybettiğimi görür sandım. Söylemleriyle eylemlerinin birbirini tutacağını sandım. Vazgeçemediklerimin benden vazgeçmez sandım.Uğruna emek verdiklerim emeklerimi hiçe saymaz sandım. İnandığım ve güvendiklerim beni yanıltmaz sandım. Değer gördüm dediklerim yakama yapışıp hesap sormaz sandım. Huzur bulduklarım kapısından koymaz sandım. Sınır çizmesem bile hadlerini aşamazlar sandım. Sevgi ile yaklaşırsam,iyileştirebilirsem asla üzmezler sandım. Asla üzmezsem kıymet bilirler sandım. Değerli hissederlerse değer verirler sandım. Onları görürsem,görünür olurum sandım. Acılarını anlarsam,kıyaslamazsam onlar da benim acılarımı kıyaslamaz, beni anlarlar sandım.

Kendimden özür dilerim. Ben çok sanmışım,çok yanılmışım...

                                     Zehra Kazlı                   #İçimizdeki Sesler#