ÖMÜR GEÇİYOR

Şair dediğin biraz serseridir kardeşim.
Çünkü uslu duranların değil,
rüzgâra karşı yürüyenlerin omzuna konar şiir.

Biraz asi olacaksın.
Arada bir feleğin tekerine çomak sokacaksın.
Bir kahkahayı, en karanlık günün alnına çakacaksın.
Yoksa ne diye geldik bu dünyaya?
Sayı saymaya mı?
Takvim eskitsin diye mi yaşadık?

Günün ikinci kahvesini içtim.
Akşam usul usul sokuluyor şehrin omzuna.
İçimde deniz kokuyor hayaller.
Bir martı çığlığı kadar özgür,
bir liman kadar yorgun.

Sonra seni düşündüm.

Sesin geldi aklıma;
hiç kimsenin duymadığı kuşların kanat sesleriyle.
Boynunun en sessiz yerine bir bahar bıraktım içimden.
Omzuna değen rüzgârı kıskandım.
Çünkü bazı insanlar,
dokunulmadan da insanın avuçlarında yaşar.

Bilirsin...
Şairler biraz çocuktur.
Canları yansa da susarlar.
Dünyaya küserler bazen,
ama umuda asla.

Bir gülüş beklerler.
Bir ses.
Bir çift göz.
Hepsi bu.

Onun için diyorum ki cancağızım;
gülmek devrimdir bazen.
Sevmek de öyle.

İnsanın sevdiğine sımsıkı sarılması,
dünyanın bütün savaşlarına verilmiş en güzel cevaptır.

Ömür dediğin şey
bir kahve fincanının dibinde kalan telve kadar kısa.

Bugün varsın.
Yarın belki yoksun.

Öyleyse korkma.

Sev.

Yürü.

İsyan et.

Bir ağacın gölgesini,
bir çocuğun kahkahasını,
bir kadının gözlerini,
bir dostun omzunu eksik bırakma hayatından.

Çünkü insan,
ardında bıraktığı sevgidir.

Ve gün gelir,
isimler unutulur.

Ama yüreğe dokunanlar,
rüzgâr gibi yaşamaya devam eder.

Ömür geçiyor kardeşim...

Hem de biz,
yaşamaya yeni başlamışız sanırken...
#MehmetYETEK