NOKTA

Sıvıyorum paçalarımı

Şu dünya tiyatrosunun

Hayalperest çocukları

Sıçratmasın üzerime

Pembe rüyalarını...

Tercüman gerekmez satırlarıma...

Aralanırken pencere

Esen sert rüzgar benim...

Toprağı çatlatan

Ağustos sıcağı,

Karların altında

Tütmeyen öksüz ocak-

Ve susturulmuş dizelerin

Kül kokusu...

Bileklerimle öğrendim

Dik durmayı ---

Dik yazmayı...

Tenim çatlamaya hazır 

Bir kabuktu belki...

Kırıldı ve

Yer değiştirdi kelimelerim...

Satırlarımla yürüdüm

Mısralarımla gül

düm

Noktalarımda öldüm.