Neye Tutunur Insan?

Neye tutunur insan, korkunun gölgesinde titrerken?

Bir annenin sessiz duasına mı, yoksa içindeki çocuğun masumiyetine mi?

Inancmig bir kalp, hangi melodide bulur teselliyi?

Belki bir dostun omzunda,

belki de yıldızların sessizliğinde mi?

Kaybolduğunda insan, hangi yolda arar kendini?

Bir yabancının gülümsemesinde mi, yoksa geçmişin tozlu sayfalarında mı?

Umuda yoğrulduğunda yüreği, hangi renkte boyar dünyasını?

Gökkuşağının en parlak tonunda mı, yoksa sevdiklerinin gözlerinde mi?

Ve canı acıdığında, kime koşar insan?

Bir dostun sıcak kucağına mı, yoksa kendi içine, en derin yarasına mı?

Insan,

en çok kendine tutunur aslında.

Kendi gücüne, kendi sevgisine, kendi umuduna.

Karanlığın en derininde bile, bir ışık arar,

bir umut, bir nefes, bir bağışlanma.

Çünkü bilir ki,

her geceyi bir gündüz izler, her acıyı bir sevinç, her kaybı bir buluşma.

Hamide Akbiyik