mevsimsiz

mevsimsiz

Alışamadım, kendi içimdeki bensiz yaşamalara.

Dışarı çıksam,

kış gecesinin ayazına mı bırakırdım bedenimi,

yoksa

bir yaz gecesinin ruhu okşayan ılık esintisinde mi

kaybolurum?

Bilmiyorum.

Çok kere denedim,

Usulca kendimden kayıp gitmeyi.

Ama, olmadı.

Bir ilkbahar rüzgârı sardı içimi,
bir sonbahar rüzgârı savurdu boşluğa.

Ne ilkbahar bana kaldı,
ne de bir sonbahar.

Yaz ise

hiç uğramadı içime.

Mevsimler değişti,
yıkıldı

bir bir geçti üzerimden;
benim içim hep kışta kaldı.

Belki de bu yüzden şiirlerim böyle

Kelimelerim,

onlar da ben gibi

mevsimsiz bir vakitte

benim gibi

üşüyorlar.