MESAFE...

MESAFE

Aşk;
Dünya ile aramda bir nefeslik mesafe.
Gülüşün;
Bir güle öğretilmiş letafet…

Sessizlikti önce, sonra her şey sustu, dünya dahil.
Adını anınca yerçekimi azaldı,
Hayat bindi, omuzlarımdan haz aldı.
Hayat indi, omuzlarım; yükünü tattı.

Bir adım daha yaklaşsam kendimden düşecektim,
o yüzden durdum…
Mesafe bazen en sadık yakınlıktır.

Sen güldün;
güller ne yapacağını şaşırdı.
Dikenler utandı, renkler haddini bildi.

Ben hâlâ buradayım,
Bir nefes alıp vermelik mesafede.
Dünya benden uzak, sen bana fazla yakın.
Tam da bu yüzden hiç geçmiyor…