KRAL TAHTA ÇIKTI

Müjde!

"Kral tahta çıktı."

Bu cümleyi duyunca herkes aynı şeyi düşündü. Ben düşünmedim. Çünkü benim meselem hiçbir zaman tahtalar olmadı. Tahtalar insanı yükseltmez; sadece yere düşeceği mesafeyi artırır. Benim aradığım yükseklik, bir mısranın içinde saklıdır.

Bir ressamın fırçasında...

Bir piyanistin melodisinde...

Bir şairin sustuğu son dizede...

Kral tahta çıktı diye alkış bekleyenler var. Ben ise bir cümle kurup bir insanın zihnine dokunabilir miyim, onun derdindeyim.

Çünkü sanatın oturduğu yer tahta değil vicdandır.

Bugün bir kral daha tahta çıkabilir.

Yarın bir başkası iner, öteki çıkar. Ama iyi yazılmış bir şiir, iyi söylenmiş bir söz, cesurca çizilmiş bir resim...

Hiçbir darbeyle devrilmez.

O yüzden bırakın onlar tahta çıksın.

Ben bir kelimenin peşinden gideceğim.

Çünkü benim gözüm koltukta değil.

Benim derdim, ardımda iz bırakacak birkaç satır yazabilmek.

Ve gün gelir... Tahtların önünde insanlar değil, krallar bile sanatın önünde diz çöker.

Parmaksız Piyanist