Kırık Kalpler Durağı: Son İstasyon

Kırık Kalpler Durağı – Son İstasyon

Burası sessiz bir meydan,

Her benbenin üstünde bir çatlak izi.

Yolcular gelir, kalpleri kırık,

Birer birer indirirler yüklerini.

Rüzgar, unutulmuş sözleri fısıldar,

Yağmur, düşen gözyaşlarını yakar.

Banklarında oturur yalnızlık,

Gözler, geçmişin kırık camına bakar.

Her adım, bir yankı gibi çınlar,

Kırılan parçalar birbirine sarar.

Belki bir gün, bir şefkat eli,

Bu durağı yeniden inşa eder, umar.

Gün bittiğinde, ışıklar titreşir,

Uzakta bir trenin düdüğü yankılanır.

Kalpler, yaralı kuşlar gibi toplanır,

Birbirlerinin sıcaklığında ısınır.

Sessiz bir şarkı yükselir,

Umutların tozlu tellerinde.

Kırık parçalar birleşirken,

Yeni bir yol çizilir, yeniden.

Bu durağın kapısı hep açık,

Her gelen, bir parça ışık bırakır.

Kırık kalpler, burada dinlenir,

Ve bir gün, bütün yollar evine döner.

Şafak sökünce, sisler dağılır,

Uzaklardan bir chian sesi gelir.

Her tınlayan vuruş, bir vaat taşır,

Yeniden birleşmenin sessiz şarkısı.

Kalpler, artık yalnız değil,

Birbirine dokunur, ısınır.

Bu durağın kapısı açık kalır,

Her gelen, bir parça ışık bırakır.

Ve zaman, yaraları silerken,

Kırık kalpler durağı bir yola dönüştü,

Bir başlangıç, bir umut, bir dönüş…

Sonsuza kadar, burada buluşur aşk.

Yazar Şair İmren Karabağ