Kendime Karşı Emekliyorum

Bir şeylerin yetiştiği yerlerde umut vardır.
Belki bu yüzden bazı insanlar,
eksik kalmayı değil,
taşımayı öğrenir.

Tüm silahlar;
umut barındırırlar.
Çünkü insan en çok,
vurabilecek gücü olduğu hâlde,
vazgeçtiğinde değişir.

Buzdan, kelepçelerden sıyrılıyor her defasında anarşist ruhum,
ama dünyaya karşı değil artık,
içimde kurulan küçük mahkemelere karşı.

Ve soğuk bir gökyüzüne,
karşı emekliyorum.

Çünkü bazı yükseklikler,
ayakta çıkılmıyor.

Bazı geceler,
insanı karanlık değil,
kendine fazla yaklaşmak yoruyor.

Bir gün anladım;
özgürlük,
kapıları kırmak değilmiş.

İnsan bazen,
en büyük kaçışı,
kimseyi terk etmeden,
kendi içindeki gürültüden çıkarken yaşıyormuş.

Sonra sustum.
Çünkü herkes göğe bakıyordu.

Ben,
göğün altından geçip,
yere düşen son umudu gördüm.

Ve onun adı,
umut değilmiş.

Kendimmiş.