Kendi Ucurumunda

Kendi Uçurumunda

​Kendi göğüme astığım yıldızlar teker teker sönerken,

Birikmiş tüm kelimelerimi, o en eski kuyunun dibine bırakıyorum.

Artık ne bir hatıra ağırlıyor zihnim, ne bir beklenti;

Sadece, kendi ellerimle dağıttığım bir rüzgârın sesini duyuyorum.

​Burası; ne dün, ne de yarın.

Burası, "ben" dediğim o kalabalığın terk edip gittiği,

Duvarsız, çatısız, ıssız bir avlu.

Yok oluşlarım; bir binanın yıkılışı değil,

Bir heykelin yavaşça taştan kurtulup,

Kendi içindeki boşluğa kanat açması gibi.

​Zihnimin kıyısında, dalgalar artık sahile vurmadan dönüyor,

Sanki kıyı da, deniz de benim yokluğumu bekliyor.

Biliyorum; en derine inen, en yükseği görebilir ancak,

Ve ben, kendi uçurumumda,

Kendi cesaretimle karşılaşıyorum şimdi.

​Tüm izler silindi; ne bir ayak izi, ne bir gölge, ne bir isim.

Zaten varlık, bir parıltıysa eğer,

Yokluk, o parıltıyı doğuran sonsuz gece değil mi?

Gidiyorum işte; kendimden, kendime,

Sessizliğin en orta yerine.

​Bir an geliyor, tüm perdeler iniyor usulca,

Ve ben, o büyük "hiçliğin" içinde,

Kendi özümü yeniden kuruyorum;

Kimseden ödünç almadan, hiçbir cümleyi taklit etmeden,

Sadece kendi yok oluşum küllerinden,

Daha yalın, daha keskin, daha ben.