KENDİ KALBİMDE MİSAFİR

Önceleri yazdığım her şiirden sonra içim ferahlardı; 

Kısa bir an da olsa huzur kokardı satırlarım.

Bedenim ruhuma hafif gelir,soluğum boşlukta yayılırdı; 

Sanki kelimelere döktükçe,sırtımdaki yükün ağırlığı azalırdı.

Ama ne yazık ki, ben artık eski ben değilim.

Ne umudumu yitirebilecek kadar çaresiz, Ne de kendi yolumu çizecek kadar cesaretliyim.

Umudun gölgesinde kaybolmuş gibiyim;

Bir sonbahar yaprağının süzülüşü kadar sessizim.

Vazgeçemediklerimin uğruna kendimden vazgeçtim;

Hayallerimden,umutlu yarınlarımdan...

Söylesene hayat; ben nereye,kime aitim?

Kendi kalbine misafir olan bir ruh, hangi toprağa kök salabilir ki?

Epeydir cevabı olmayan sorular biriktirdim heybemde. 

Belki de ait olduğum yer,henüz gitmediğim o sokaktır;

Belki de kendimden vazgeçtiğim noktada yeniden doğmalıyım,ama bu sefer sadece kendim için doğmalıyım. 

Çünkü hayat, yitirilmiş umutların üzerine kurulan yeni bir şehirmiş.

Şimdi ise bedenim ruhuma dar, kendi ufkuma yabancıyım.

Varlığım bir rüzgârın insafına kalmış;

Nasıl bir belirsizliğe sürükleyecek beni, bilinmiyor.

Bu belirsizlik canımı çok yakıyor...