İskalanan Suretler

​Bir zaman vardı.

Bazı anılar, insanın içinde yaşamayı sürdürür;

Ne giderler ne de kalırlar.

Yalnızca var olurlar —

Sessiz, sabırlı, zamana hükmeden birer iz gibi.

​Bir zaman vardı.

Kelimelerin hâlâ inandığı,

Sessizliğin bile sıcak olduğu bir zaman.

Birine — belki de bir hayale — fena tutulmuştum.

Oysa o, bana değil;

Kendi zihninde büyüttüğü bir yansımasına bakıyordu.

​Ben o aynada hiçbir zaman tam görünmedim.

Bir yüzüm hep eksikti,

Bir yanım hep fazla.

​Zamanın sabrına bıraktım kendimi.

Her geçen gün biraz daha unuttum onun sesini,

Ama hiç unutmadım bende bıraktığı boşluğu.

Çünkü bazı insanlar gitmez;

Sadece şekil değiştirir,

Hatıranın içinde yaşamaya devam eder.

​Yıllar geçti.

Ben değiştim, büyüdüm, kabuğum sertleşti.

Sözlerim daha ağır, suskunluğum daha derin oldu.

Bir gün aynaya baktım —

Ve orada onu aramadığımı sandım.

​Ama gördüm ki,

Ben onun bir zamanlar aradığı şeye dönüşmüşüm.

Kendimden bile habersizce,

Onun hayalini taşımışım yıllarca içimde.

Adım adım, bakış bakış,

Her yanımı o eksikliğe benzetmişim.

​Artık yürüyüşüm sakin,

Bakışımda hesap var.

Kalbim sükûneti öğrenmiş ama

Bir tarafım hâlâ yangın yeri.

​Duydum ki —

O da çoktan kendi masalına yazılmış,

Kendi gölgesini başka bir surette bulmuş.

O suret, benim bir zamanlar olduğum hâldi.

​Kader, kelimelerle alay etmeyi severmiş

Meğer;

Ben onun düşüne dönüşürken,

O benim geçmişime tutunmuş.

​O an anladım:

Zaman sadece yaş aldırmıyor,

İnsanı da ironilere çeviriyor.

​Birbirimize geç kaldık,

Ama tam vaktinde unuttuk.

​Belki de aşk,

Hiç karşılaşmamak için bile birbirini bulan iki yarımın

Sessiz anlaşmasıdır.

​Ve ben artık biliyorum:

Bazı hikâyeler tamamlanmaz.

Sadece devam eder —

Adını anmadan, yüzünü unutmadan,

Ama hiçbir zaman dönmeden.