Irtifa Kazanmak

Göğe bakan bir yalnızlıkla kalktım bu sabah.

Toprağın küskün sesini, rüzgârın dipte kalan fisıltısını yanımda getirdim.

Köklerim ağrıyor, dallarım suskun;

ama içimde bir kuş, her sabah yeniden doğmayı deniyor.

Yükseklerden değil, derinlerden yükseliyorum.

Çünkü bazı irtifalar göğe çıkmakla değil, kendi karanlığını delmekle kazanılır.

Ben göğe değil, kendime tırmanıyorum.

Her adımda bir yara açılıyor geçmişin kabuğunda, her düşüşte biraz daha hafifliyorum.

Beni tutan zincirleri koparmıyorum

onlarla dans ediyorum artık.

Korkunun gözlerinin içine bakıyorum;

ve orada, bana benzeyen başka bir ben buluyorum.

Irtifa...

Bir yükseklik değil belki de, bir hafifleme biçimidir.

Bir kabullenişin, bir vedanın, sessiz bir başkaldırının adı.

Ve ben şimdi

uçmuyorum

ama düşmeyi de reddediyorum.

Ben

irtifa kazanıyorum.