İLK DEFA

Bugün ilk defa bitmedi yürüdüğüm yol
İlk defa geçmedi zaman.
Seni aradı gözlerim.
Buralar değişmemiş sen gideli
Yolların yorgunluğunu saklar halâ taşlar.
Ama ilk defa bu kadar yorgundu deniz
Gözyaşlarımızı saklamıştı derinlere.
İnsanlar aynı…
Bahçeler, yollar, buranın havası aynı.
Çiçekler bir o kadar renkli
Yalnız bizim bahçemiz hüzünlü,
İçindekiler buruk.
Bir o kadar solgun, toprak.
Ağaçlar yorgun...
Güneş çabuk yaşlanmış sanki
Soğuk bir acı çekilmiş ışıltısına
İlk defa sensiz girdim o bahçe kapısından
Sana sarılmadan geçtim begonvillerin altından, İlk defa...
Selam verdim dimdik.
Üzerimdeki acıdan örülmüş kamburu unutarak
Selam verdim kayısıya.
İlk defa bu kadar boştu ağaç.
Bu sefer güçsüz kılmıştı geçmişin izleri
O dev ağacın gölgesini..
İlk defa sensizdi bu yaz, bu bahçe.
Bahçeden el sallayan bir gönül...
Ak düşmüştü saçlarına
Sensizlik süzgecinden geçirmiş anılarını
Yorgun yıllar hatırına.
İlk defa bu kadar sessiz bu bahçe,
Ortancalar sessiz, küskün akşam sefaları
Beyaz olanı belki ilk defa bu kadar yalnız.
Sarmaşıklar bir merakla sarılmış duvara
Uzatmışlar kırılgan boyunlarını kırık hayatlara.
Bahçe aynı bahçe, içindekiler sensiz.
Ne gelirken gördüm
Güller arasına saklanmış tebessümünü
Ne veda ederken gördüm
Zeytin ağacının gölgesinde bekleyen seni
Denizi izlerken hatırladım acıları
Gemileri saydım sonunu getirmeden.
İki göz eksildi bu yaz bu salıncaktan.
Manzarasına vurulmuştun ya hani buranın
Şimdi elimde bir resim karşımda deniz
Beklerim... Bekleriz çaresiz.
Başında şapkan elinde pazar torbaları
Yüzünde son bir tebessüm
O bahçeden giren, seni bekleriz.
Sonsuzluk sonu olan bir yolmuş meğer
Sonu görülmeyen ama hikâyelerde saklı bir masalmış.