İKLİMİNİ BULDUĞUNDA

Her insan aynı hayatta yeşermez

Kiminin ruhu, sert sınavlarda kök salar

Kiminin kalbi fazla güneşte sessizce kavrulur

Aynı koşullar birini güçlendirirken

Bir başkasını içinden tüketir

Bu yüzden herkes farklıdır

Ama insanın özlediği şey aynıdır:

Huzura dokunan bir mutluluk!

Kimi sessizlikte kendini bulur

Kimi kalabalıkta kaybolur

Kimi sevilmeden büyür

Kimi sevgiden taşar ama yine de eksik kalır

Hayat, herkese aynı dili konuşmaz

Her kalbe başka bir cümle fısıldar

Zaman, yaraları sadece acıtmak için değil

İyileştirmek için de vardır

Her düşüş bir son değildir

Bazıları yeniden ayağa kalkmanın yoludur

Ve insan kendine uygun iklimi bulduğunda

Umutla yeniden yeşerir.