İÇİMİZDE Kİ TENHA

İÇİMİZDEKİ TENHA

​Ne sıradan bir sevgiyi yaşayacak kadar basit biriyim

Ne de seni sıradan bir duyguya malzeme edecek kadar herhangi biri...

Bunu bilmek için sabaha karşı uyanıp

Kendi sesini kendi kulaklarında aramak yeterli.

Biz bu masalı dışarıdan bakanlar anlamasın diye kurduk;

Kelimesi az, yükü ağır,

Kimsenin elini sürmeye cesaret edemediği

O tenha ve pürüzlü köşede bıraktık her şeyi.

​Seni sevmek,

Şehirlerarası otobüslerin camından dışarıyı izlerken

Aniden akla düşen o garip sızıya benziyor.

Ne adını koyabiliyorsun ne de kaçabiliyorsun.

Sıradan insanların akşam sefalarına,

"Günün nasıl geçti?" sorusunun o ezberlenmiş rahatlığına

Hiç benzetemedim seni.

Bizim aramızda ne bir tül ne de bir hizaya sokulmuş cümleler var;

Olduğumuz gibiyiz:

Biri yorgun, biri inatçı,

İkisi de dünyadan biraz alacaklı.

​Herhangi biri gibi sevemezdim seni,

Çünkü gözlerindeki o karanlık su

Bana benden başka kimsenin olmadığını söylüyor.

Sıradan bir ömrün cetvelle çizilmiş sınırlarını

İlk bakışta ihlal ettik biz.

Kahve masalarında harcanmayacak kadar gerçek,

Hafta sonu heveslerine sığmayacak kadar kalıcı bir yangın bu.

Sen de biliyorsun, ben de;

Bu dünyada kimse kimseyi

Böyle hesapsız ve böyle kimsesiz sevmedi.

​O yüzden ne süslü laflara ihtiyacımız var

Ne de kimseye kendini kanıtlama derdine.

Bizim halimiz,

Aynaya bile bakmadan birbirini tanıyan

İki yabancının son sığınağı gibi.

Sıradan olan ne varsa kapının dışında kaldı;

Çünkü bu sevda,

Ne birinin kalbini doldurmak için yazıldı

Ne de başkasının defterine uyacak kadar uysal.