İçimdeki Kalabalık Yalnızlık

İçimde, sokakları suskun, ama adımları çoğalan bir şehir var,

her köşe başında bir “ben” oturur,

birbirine benzemez bakışları.

Kimisi ağlar geçmişe,

kimisi susar gelecekten…

Ama hiçbiri şimdiye ait değil.

Gecenin ortasında kalabalık bir gürültü uyanır içimde,

ne isimleri belli

ne yönleri.

Düşünceler, bir izdiham gibi çarpar kalbime

ve her çarpışta biraz daha

bensizleşirim.

Yalnızlık dediğin,

bazen bir odada tek başına oturmak değil,

binlerce iç sesle baş başa kalmakmış…

Hepsi konuşur,

ama kimse anlamaz.

Sanki ruhumun içinde yankılanan

bir suskunluk orkestrası.

Gözlerimin içine bakan biri

bir kalabalık görür belki,

ama içimde bir suskunluk yürür sessizce.

Ne bir merhaba eder

ne de elveda…

Sadece geçer,

adı olmayan bir gölge gibi.

Ve ben,

her sabah başka bir ben’e uyanırken,

asla tam olarak “ben” olamam.

Çünkü içimde taşıdığım kalabalık

bana ait değil,

yalnızlığımın en gür hali.