HÜZÜN HIRKASI

Hüzün Hırkası

İlmek ilmek dokudum gecenin karasını,

Giyindim omuzlarıma geçmişin yarasını.

Rüzgâr fısıldarken eski bir şarkıyı,

Sarıp sarmaladı kalbimin fırtınasını.

Kolları hasret kokar, düğmeleri sitem,

Sanki bu hırkayla örülmüş bütün evren.

Ceplerinde gizli bir avuç darmadağın anı,

Isıtmıyor artık içimdeki o soğuk sarayı.

Rengi solgun, iplikleri dünden kalma yorgun,

Sessizce bekler durur kıyısında bir uçurumun.

Her mevsime kafa tutar, sonbahara sarılır,

Bu hırkayı giyen kalp, hep derinden kırılır.

Gözyaşıyla yıkandı, sabırla kurudu tenimde,

Bir emanet gibi ağır, duruyor üzerimde.

Çıkarmaya kıyamam, sökülürse canım yanar,

Hüzün hırkası giyenler, yalnız geceyi anlar.