Herhangi Birini Seviyorum

Gölgesi sırtında bir sokak lambası gibi duruyor zaman,
Köşede, birikmiş yağmur suyunun tam ucunda.
Adımlarımı adımlarına ekliyorum uzaklardan,
İçimde, adını henüz koyamadığım o geniş boşlukla.

Bir trenin kalkış anıdır sevmek, peronsuz ve biletleri kayıp;
Pencerelerden sızan o solgun, belirsiz ışıkta,
Bir yüz ararım yüzüne hiç benzemeyen, dünyaya bakıp,
Çünkü sevmek, birini en çok yokluğunda tanımaktır aslında.

Şimdi bir ceketin sol cebinde unutulmuş o eski anahtar,
Hiç açılmamış kapıların yükünü taşır gibi ağır.
İçimden geçen nehirleri kurutuyor bu sessiz rüzgâr,
Gökyüzü, sustuklarımızı ezberleyen derin bir sağır.

Ve son çizgi çekildiğinde anlar insan,
Sevmek, bir başkasında kendi kayboluşunu alkışlamaktır.