Hasret Güvesi

HASRET GÜVESİ

Bir hasret şiiri yazmak için

kapıyı, pencereyi dünyaya kapattım.

Kimseler görmesin ruhumu,

kimseler duymasın

göğüs kafesimde hapsolmuş

o hasret güvelerinin aç gıcırtısını.

Oturduğum sandalye,

kolumu, kalemimi taşıyan masa;

masanın üzerindeki o beyaz boşluk

şimdi Yusuf 'un dipsiz kuyusu 

gibi beni içine çekiyor.

Kalemin ucu kâğıda değdikçe

sandalyeden bir ahşap feryadı yükseliyor;

"Sus," diyorum, "konuşma..."

Sanki o da eğiliyor yükünün altında,

ne de olsa o da taşıyor

bu hasretin boyun büken ağırlığını.

Şahitsiniz;

harfleri yan yana getiremeyişime,

mürekkebin kâğıtta bir leke gibi değil,

bir yara gibi sızarak dağılışına.

Göğüs kafesimde atan o canın

Karadeniz dalgaları gibi her vuruşunda

kalbimin duvarlarına

adının harflerinin bir yara gibi büyüdüğüne 

Şahitsiniz.

Her nereye gitsem gölgem gibi benimle.

Atsan atılmaz satsan satılmaz bir meraret.

Bu hırçın dalgalar, 

zamanın göz göz odalarında demlenince

duvarlara çarpıp dönen yankılar 

harflere dönüşüyor birer birer.

Ve sonra bir harf düşüyor içimden,

bir harf, bir harf daha 

masadaki ak kâğıda.

Güveler harflerimi, ruhumu tamamen kemirmeden

dökmeliyim diyorum kalemimin ucundan

hasretliğin bütün dillerdeki sızısını.

Şimdi bu odada;

bir kalem, bir masa,

bir de zamanın göz göz odalarında  

can çekişen hasret güveleri

Hepimiz,

senin yokluğunda hasretin bir güve gibi  

içimi kemirmesine

sessizce şahitlik ediyoruz.

Ola ki bir gün yan yana gelebilirsek,

zamanı kandırıp hayal çıkmazında;

içimdeki güve sürüsü kelebeklere dönüşüp

tenine konar mı?