Göz Göze Gelenlerin Sessizliği

Göz göze gelenlerin sessizliğinden çalıyoruz öykümüzü; tanımadığımız kalplerin çarpıntısında arıyoruz kendi nabzımızı.
​Henüz dokunmadığımız bir tenin sıcaklığı, hiç yürümediğimiz sokakların yabancı esintisi gibi doluyor içimize. Başkalarının hikâyelerinden devşirdiğimiz o ilk kıvılcım, sanki hep oradaymış gibi kanımızda uğuldamaya başlıyor.
​Belki de bu yüzdendir modern zamanın kalabalığında hep bir başkasının vitrinine seyirci kalışımız. Kendimize ait bir sahne kuramadığımızdan, başkalarının ışıklarında kendi gölgemizi büyütüyoruz.
​Henüz tanışmadığımız bir hasretin ağırlığıyla sızlıyor zihnimiz. Bir başkasının kavuşmasında gördüğümüz o parlak ışık, kendi yalnızlığımıza vurduğunda anlıyoruz: Bize ait olan o tek gerçek, aslında bizden ne kadar uzağa savrulmuş.