Bir Kâse Çocukluk

Her evin bir sesi vardır. Bizim evin sesi, annemin tahta kaşığının aşure tenceresine  değdiği o yumuşak tınıydı…

Aşureyi hiçbir zaman sadece bir tatlı olarak görmedi annem. Günler öncesinden nohutunu, fasulyesini seçer; buğdayını sabırla ayıklar, kuru meyvelerini tek tek yıkar, cevizini en güzelinden kırardı. Hiçbir malzeme onun için rastgele değildi. Çünkü yaptığı şey sadece bir tarif değil, özenin ve bereketin ta kendisiydi.

Ben ise her yıl o günü aynı heyecanla beklerdim. Mutfağı saran o mis gibi koku, tencerenin başında geçen uzun sohbetler, ilk kâsenin doldurulacağı an… Hepsi benim için çocukluğumdan bugüne uzanan en güzel ritüellerden biri oldu. İlk kaşığı aldığımda hissettiğim mutluluk, yıllar geçse de hiç değişmedi.

Bugün anlıyorum ki aşureyi özel yapan yalnızca içindeki buğday, ceviz ya da kuru meyveler değil. Onu unutulmaz yapan, annemin her aşamasına kattığı özen ve itina. Acele etmeden, eksik bırakmadan, sevgisini de malzemelerin arasına usulca serpiştirerek hazırladığı o kâse…

Şimdi önümde duran aşureye bakarken sadece bir tatlı görmüyorum. Bir annenin emeğini, evimizin bereketini ve her kaşıkta yeniden filizlenen o tanıdık heyecanı görüyorum.

Çünkü bazı tariflerin sırrı ölçülerde değil, onları hazırlayan ellerin sevgisindedir. Ve annemin aşuresi, bana bunu her yıl yeniden hatırlatır.

Şimdi önümde duran aşureye bakarken sadece bir tatlı görmüyorum. Annemin özenini görüyorum. Günler öncesinden başlayan hazırlığını, hiçbir ayrıntıyı atlamayan itinasını, her malzemeye kattığı sevgiyi…

Ve en çok da her yıl aynı heyecanı hisseden kendimi görüyorum.

Bugün annem yanımda değil. O mutfaktan yükselen sesler, tahta kaşığın kazana değen tınısı, “Tadına bir bak bakalım.” deyişi artık sadece hatıralarımda yaşıyor. Ama ne zaman bir kâse aşure görsem, sanki yine yanı başımda…

Meğer bazı insanlar gittikten sonra evlerden değil, kokulardan, sofralardan ve tariflerden eksiliyormuş. Seni çok özlüyorum anne… Her kaşıkta biraz sana kavuşuyor, her lokmada seni yeniden anıyorum.

Bir kâse aşure… Benim için artık sadece bereket değil; özlemin de tadı.